Ziekten
Deel dit met TwitterInvaginatie
Een invaginatie is een aandoening, waarbij een deel van de darm in het daaropvolgende deel schuift. Het is een zeer zeldzame aandoening, maar bij kinderen van jonger dan twee jaar is het de meest voorkomende oorzaak van darmafsluiting. Een invaginatie komt meestal voor op de overgang van de dunne naar de dikke. Het uiteinde van de dunne darm schuift dan in de dikke darm, waardoor de ontlasting er niet meer langs kan.
Bij kinderen kan de oorzaak van de invaginatie een Meckels divertikel zijn. Een divertikel is een goedaardig gezwel van de darmen. Ook kan het ontstaan door de aanwezigheid van lymfeklieren in de buik. Echter vaak wordt er geen oorzaak gevonden.
|
|
| Video: Animatie Invaginatie | |
Symptomen & Indicaties
De symptomen van een invaginatie komen vaak in aanvallen. Tijdens een aanval bestaan de symptomen uit ernstige buikpijn, waarbij het kind zijn beentjes wil optrekken en gaat huilen.
De huid kan bleek worden en het kind kan gaan braken. Een paar uur na de aanval komt er bloederig slijm uit de anus. Dit slijm lijkt op rodebessenjam. De aanvallen komen zeer plotseling opzetten, en duren meestal niet langer dan een paar minuten. Tussen de aanvallen door kan het kind zich ziek en lusteloos voelen, maar het kan ook zo zijn dat er tussendoor totaal geen symptomen zijn.
Complicaties
Een invaginatie kan optreden met tussenpozen, en zichzelf weer herstellen. Toch is het vaak zo dat als het niet uit zichzelf hersteld, de bloedtoevoer kan worden afgesneden en het weefsel in dat deel afsterft. Dit is een levensbedreigende complicatie.
Behandeling: wat kan je doen?
Wanneer je denkt dat je kind de symptomen van een invaginatie heeft, is het van belang dat je niet lang wacht met naar de dokter gaan. De aandoening kan in korte tijd erger worden, en er moet dan meteen worden ingegrepen.
Als de huisarts het vermoeden met je deelt zal deze meteen een ziekenhuisopname organiseren. In het ziekenhuis wordt aanvullend onderzoek gedaan in de vorm van echografie. Deze methode van beeldvorming is het meest veilig voor het kind, omdat er geen gebruik wordt gemaakt van radioactieve stralen. Bij echografie wordt namelijk gebruik gemaakt van geluidsgolven die zich door het lichaam verplaatsen en de grenzen tussen harde en zachte structuren kunnen reflecteren. Bijvoorbeeld de darmen kunnen goed in beeld worden gebracht door deze techniek.
Er zal een infuus worden aangelegd om te zorgen dat er voldoende vloeistoffen in de bloedbaan terechtkomen. Medicijnen kunnen gemakkelijk via het infuus aan de bloedbaan worden aangeboden. Ook zal er een slangetje door de neus worden opgevoerd tot in de maag, zodat de maag leeg blijft en het kind zo min mogelijk hoeft te braken.
Meestal kan een invaginatie worden verholpen door tijdens het echo-onderzoek het binnenste stuk darm weer terug te duwen door een zoutoplossing (barium) via een klysma in de darm te laten lopen. In sommige ziekenhuizen wordt er gebruik gemaakt van lucht in plaats van een zoutoplossing.
In andere gevallen, bijvoorbeeld wanneer de situatie zo ernstig is dat er niet langer gewacht kan worden, wordt een spoedoperatie verricht. Tijdens de operatie wordt eerst de darm voorzichtig teruggeduwd en vervolgens het beschadigde stuk van de darm verwijderd, waarop de uiteinden van de darm weer aan elkaar worden gehecht. Het kan zijn dat er helemaal geen stuk darm verwijderd hoeft te worden, maar dit zal pas tijdens de operatie duidelijk worden.
De meeste patientjes herstellen volledig van een operatie; slechts 1 op de 20 kinderen krijgt nogmaals last van een invaginatie.
Hoe te voorkomen?
Er zijn geen manieren bekend om een invaginatie te voorkomen. Het is belangrijk om je kind te beschermen tegen de gevaarlijke complicaties van een invaginatie. Dit kan je doen door de symptomen op tijd te herkennen en snel te handelen wanneer je een invaginatie vermoedt.
